Cynamon mielony

Tradycja i historia:

Cynamon niecejloński, określany jako cassia, ma długą historię wykorzystania w Azji Wschodniej i Południowo‑Wschodniej. Najstarsze wzmianki o aromatycznych odmianach Cinnamomum pojawiają się w tekstach chińskich z okresu dynastii Han (ok. 206 p.n.e.–220 n.e.), gdzie korę drzew określano jako surowiec aromatyczny stosowany w kuchni i praktykach rytualnych. W tekstach klasycznych, takich jak „Shennong Bencao Jing”, cassia pojawia się jako roślina o intensywnym aromacie, łączona z mieszankami przyprawowymi oraz potrawami mięsnymi. Wzmianki o stosowaniu cassia w kontekście kulinarnym pojawiają się również w recepturach dotyczących przygotowania sosów na bazie soi, gdzie budowała profil aromatyczny długotrwale gotowanych potraw.

W Azji Południowo‑Wschodniej odmiany cynamonu związane są z kulturami handlowymi Indonezji i Wietnamu. Cinnamomum burmannii, znany jako cynamon indonezyjski, był stosowany lokalnie jako przyprawa oraz towar wymienny. Rozwój handlu przyprawami między wyspami Archipelagu Malajskiego a Chinami i Indiami przyczynił się do rozprzestrzenienia odmian cassia, które stały się elementem regionalnych mieszanek smakowych.

W starożytności cassia była znana w świecie śródziemnomorskim jako przyprawa sprowadzana przez pośredników arabskich. Pliniusz Starszy w „Naturalis Historia” wspomina o przyprawach aromatycznych pochodzących z obszarów Azji Wschodniej, łączonych w systemie wymiany długodystansowej, choć identyfikacja gatunków była nieprecyzyjna. W tekstach greckich cassia była często mylona z cynamonem cejlońskim ze względu na podobieństwo aromatu, co wpływało na postrzeganie przypraw egzotycznych jako jednolitej kategorii.

Od okresu średniowiecza cassia była obecna w handlu arabskim jako tańsza alternatywa dla cynamonu cejlońskiego. W kuchniach europejskich stosowano ją w sosach owocowych, wypiekach i mieszankach przyprawowych. Rozwój handlu kolonialnego od XVII wieku spowodował wzrost dostępności cassia, szczególnie z obszarów Indonezji i Chin, co wpłynęło na jej szerokie wykorzystanie w kuchni europejskiej. W Azji Wschodniej cassia jest do dziś elementem kuchni regionalnych, obecnym w potrawach jednogarnkowych oraz mieszankach, takich jak przyprawa pięciu smaków.

Współcześnie odmiany cassia stanowią jeden z najczęściej stosowanych typów cynamonu na świecie. Ich intensywny aromat sprawia, że są stosowane w wypiekach, deserach i mieszanek przyprawowych. Cassia zachowuje swoją rolę w kuchniach regionalnych Azji oraz w europejskiej tradycji kulinarnej jako przyprawa budująca profil korzenny potraw słodkich i słonych.

Składniki:

cynamon niecejloński cassia (Cinnamomum cassia, C. burmannii)

Smak:

Korzenny, intensywny, lekko ostry, drzewny.

Aromat:

Silny, ciepły, głęboki, rozwija się w trakcie gotowania.

Kolor produktu:

Brązowy do cynamonowego.

Sposób przygotowania:

Stosować w deserach, sosach, mieszankach przyprawowych i potrawach mięsnych.

Zalecane warunki przechowywania:

Przechowywać w suchym, chłodnym miejscu, szczelnie zamknięte.